January 18

Ang Lunas sa Pagmamataas

Solid Joys Devotionals (Tagalog)

Makinig kayo sa akin, kayong nagsasabi, “Ngayon o bukas ay pupunta kami sa ganito at ganoong bayan at isang taon kaming titigil doon, mangangalakal kami at kikita nang malaki.” Ni hindi nga ninyo alam kung ano ang mangyayari sa inyo sa araw ng bukas! Ang buhay ninyo’y parang usok lamang, sandaling lumilitaw at agad nawawala. Sa halip ay sabihin ninyo, “Kung loloobin ng Panginoon at nabubuhay pa kami, gagawin namin ito o iyon.” Ngunit kayo’y nagmamalaki at nagyayabang, at iyan ay masama!

(Santiago 4:13–16)

Tinatalakay ni Santiago ang tungkol sa pagmamataas at kahambugan, at kung paano sila lumalabas sa mga di-kapansin-pansing paraan. “Ngunit kayo’y nagmamalaki at nagyayabang, at iyan ay masama!”

Kapag pinagsama-sama mo ang tatlong kategorya ng tukso sa pagtitiwala sa sarili — karunungan, kapangyarihan, at kayamanan — bumubuo sila ng malakas na paghimok tungo sa sukdulang anyo ng pagmamataas: ang paniniwalang walang Diyos. Ang pinakaligtas na paraan upang tayo’y manatiling pinakamataas sa ating sariling palagay ay itangging mayroong higit na nakatataas sa atin.

Ito ang dahilan kaya abalang-abala ang mga hambog sa pagmamaliit ng kanilang kapwa. Sabi ni C.S. Lewis, “Ang taong mapagmataas ay palaging nangmamaliit ng mga bagay at tao: at, siyempre, hangga’t nakatingin ka sa ibaba, hindi mo makikita ang nasa iyong itaas” (Mere Christianity).

Ngunit upang panatilihin ang pagmamataas, maaaring mas madaling sabihin na lamang na walang makikita sa itaas. “Ang sabi ng masasamang tao, ‘Diyos ay walang pakialam,’ sabi nila’y “walang Diyos,” dahil sa kanilang kahambugan (Mga Awit 10:4). Sa huli, kailangan mapaniwala ng mga hambog ang kanilang sarili na walang Diyos.

Isang dahilan para rito ay lubhang mapanghimasok kasi ang realidad ng Diyos sa lahat ng detalye ng buhay. Hindi kayang kilalanin ng pagmamataas ang malapitang pagkakasangkot ng Diyos sa pagpapatakbo ng sansinukob, lalo na sa mga detalyado at ordinaryong pangyayari ng buhay.

Hindi gusto ng pagmamataas ang kapangyarihan ng Diyos. Samakatwid, hindi nito gusto ang pagkakaroon ng Diyos, dahil ang Diyos ay nakahihigit sa lahat. Maaari nitong ipahayag ito sa pagsasabi ng, “Walang Diyos.” O maaaring sabihin niya na, “Magmamaneho ako papuntang siyudad para sa Pasko.”

Sinasabi ni Santiago, “Wag ka pakasisiguro.” Sa halip, dapat mong sabihing, “Kung loloobin ng Diyos, tayo’y mabubuhay, at makapupunta tayo sa siyudad para sa Pasko.”

Ang punto ni Santiago ay ito: Pinamumunuan ng Diyos kung makapupunta ka sa siyudad, at kung mabubuhay ka hanggang sa dulo ng debosyonal na ito. Ito’y matinding pagsalakay sa kasapatan ng pagmamataas — ang kawalan ng kontrol kung makararating ka sa dulo ng debosyonal nang hindi inaatake sa puso!!

Sinasabi ni Santiago na kahambugan ang hindi paniniwala sa dakilang karapatan ng Diyos na pangasiwaan ang mga detalye ng iyong hinaharap.

Ang daan upang labanan ang kahambugan ito ay ang pagsuko sa kapangyarihan ng Diyos sa lahat ng detalye ng buhay, at ang paghimlay sa Kanyang mga di-nagkakamaling pangako, na ipapakita ang sarili bilang makapangyarihan para sa ating ngalan (2 Mga Cronica 16:9), na susundan tayo ng kabutihan at pag-ibig araw-araw (Mga Awit 23:6), na kumilos para sa mga umaasa sa Kanya (Isaias 64:4), at pagkalooban tayo ng lahat ng ating kailangan upang mabuhay para sa Kanyang kaluwalhatian (Mga Hebreo 13:21).

Sa madaling salita, ang lunas sa pagmamataas ay ang di-pabago-bagong pananampalataya sa makapangyarihang pagpapala ng Diyos para sa hinaharap.